DTS-HD Master Audio i Dolby Atmos nie są bezpośrednimi konkurentami. Pierwszy termin oznacza bezstratny kodek wielokanałowy, a drugi – technologię dźwięku obiektowego, która opisuje położenie i ruch odgłosów w przestrzeni, także nad słuchaczem. Dlatego właściwym rywalem dla Atmos jest DTS:X, nie DTS-HD Master Audio.
DTS-HD Master Audio vs Dolby Atmos – różnica techniczna
DTS-HD Master Audio określa sposób zapisania i dostarczenia dźwięku. Jest kodekiem bezstratnym, stosowanym przede wszystkim na płytach Blu-ray. Może przenosić klasyczną ścieżkę 5.1 lub 7.1, w której każdy kanał ma z góry określone zadanie. Po dekodowaniu amplituner kieruje sygnał do konkretnych głośników.
Dolby Atmos opisuje natomiast sposób budowania sceny dźwiękowej. Oprócz tradycyjnych kanałów może wykorzystywać obiekty audio, czyli dźwięki z informacją o ich położeniu i ruchu. Amplituner lub soundbar dopasowuje tę informację do dostępnego układu głośników. Ten sam efekt może więc zostać odtworzony w różnych konfiguracjach sprzętowych.
| Cecha | DTS-HD Master Audio | Dolby Atmos |
|---|---|---|
| Rola | Bezstratny kodek dźwięku wielokanałowego | Technologia immersyjnego dźwięku obiektowego |
| Bezstratność | Tak | Zależy od nośnika i kodeka bazowego |
| Obiekty przestrzenne | Nie w podstawowej ścieżce DTS-HD MA | Tak, mogą opisywać położenie i ruch dźwięków |
| Typowa konfiguracja | 5.1 lub 7.1 | 5.1.2, 5.1.4, 7.1.4 i inne |
| Typowe zastosowanie | Głównie płyty Blu-ray | Blu-ray, streaming i kompatybilne soundbary |
| Powiązany kodek | Zawiera podstawową ścieżkę DTS | Na płytach zwykle Dolby TrueHD, w streamingu często Dolby Digital Plus |
Na płytach Blu-ray Atmos jest zwykle przenoszony w strumieniu Dolby TrueHD, a nie jako samodzielny kodek działający niezależnie od warstwy transportowej. W usługach streamingowych częściej stosuje się Dolby Digital Plus, ponieważ zapewnia mniejszy rozmiar danych. Nie oznacza to jednak, że każda ścieżka Dolby Digital Plus zawiera Atmos.
Podawane maksymalne przepływności, takie jak około 24,5 Mb/s dla DTS-HD Master Audio i około 18 Mb/s dla Dolby TrueHD, opisują możliwości kodeków, a nie gwarantowaną jakość konkretnego filmu. O odbiorze decydują także mastering, miks, poziom głośności, konfiguracja głośników i akustyka pomieszczenia.
DTS:X jest prawdziwym rywalem Dolby Atmos
DTS:X, podobnie jak Dolby Atmos, wykorzystuje dźwięk obiektowy. Ścieżka może zawierać zarówno klasyczne kanały, jak i informacje o położeniu wybranych odgłosów. Dzięki temu deszcz, przelatujący obiekt czy odgłos nadjeżdżającego pojazdu mogą zostać umieszczone w określonym punkcie przestrzeni.
W praktyce DTS:X może być zapisany jako rozszerzenie ścieżki DTS-HD Master Audio. Dlatego amplituner może pokazywać jednocześnie informację o DTS-HD MA oraz DTS:X. Pierwszy termin wskazuje warstwę kodeka, drugi – dodatkową technologię przestrzenną.
Nie należy też mylić DTS:X z DTS Virtual:X. Virtual:X jest obróbką sygnału, która próbuje stworzyć wrażenie dźwięku dookólnego i wysokości bez użycia natywnej ścieżki DTS:X. Może działać w soundbarze lub prostszym zestawie, ale nie odtwarza oryginalnych decyzji mikserskich zapisanych w ścieżce Atmos albo DTS:X.
Jak sprawdzić zgodność sprzętu?
DTS-HD Master Audio dobrze działa w klasycznych zestawach 5.1 i 7.1. Dolby Atmos pokazuje pełnię możliwości dopiero wtedy, gdy system ma kanały wysokości, na przykład w konfiguracji 5.1.2 lub 5.1.4. Ostatnia liczba oznacza właśnie liczbę kanałów wysokości.
Przed zakupem lub konfiguracją sprawdź w specyfikacji amplitunera, odtwarzacza i soundbara:
- Obsługiwane formaty – urządzenie powinno mieć osobne oznaczenia dla Dolby Atmos, DTS:X, DTS-HD Master Audio i Dolby TrueHD, ponieważ obsługa jednego formatu nie gwarantuje obsługi pozostałych.
- Konfigurację głośników – pełny Atmos wymaga głośników sufitowych, modułów odbijających dźwięk od sufitu albo wirtualizacji oferowanej przez dane urządzenie.
- Możliwości kanałowe amplitunera – sprawdź, ile kanałów może on przetwarzać i ile faktycznie zasilać, ponieważ te wartości nie zawsze są takie same.
- Połączenie HDMI – przy przesyłaniu dźwięku przez telewizor do amplitunera lub soundbara potrzebna jest obsługa odpowiedniego sygnału, zwykle przez HDMI eARC przy wymagających ścieżkach.
- Informację o sygnale wejściowym – ekran „Info” lub „Signal” w amplitunerze może pokazać, czy urządzenie otrzymuje Atmos, DTS:X albo zwykłe 5.1, niezależnie od wybranego trybu upmixera.
Ten sam zestaw głośników może odtwarzać Dolby Atmos i DTS:X, jeśli amplituner obsługuje oba formaty. Nie trzeba budować dwóch osobnych instalacji. Trzeba jednak pamiętać, że soundbar z logo Atmos może korzystać z głośników skierowanych ku górze lub z wirtualizacji, więc sam napis na obudowie nie określa sposobu reprodukcji.
Co wybrać, gdy film oferuje kilka ścieżek?
Najpierw wybierz język i konkretny miks, którego chcesz słuchać. Film może mieć angielską ścieżkę Dolby Atmos oraz polski dubbing w DTS 5.1. W takiej sytuacji wybór Atmos oznacza rezygnację z preferowanej wersji językowej. Upmixer może rozszerzyć ścieżkę 5.1 na głośniki wysokości, ale nie odtworzy decyzji mikserskich przygotowanych dla natywnego Atmos.
Gdy masz oba warianty w tym samym języku, wybierz Atmos, jeśli dysponujesz kanałami wysokości i zależy Ci na obiektowej scenie przestrzennej. Przy klasycznym zestawie 5.1 lub 7.1 bezstratny DTS-HD Master Audio w zupełności odpowiada jego możliwościom. Nie ma podstaw, by uznawać jeden z tych terminów za uniwersalnie lepszy, ponieważ dotyczą różnych warstw systemu audio.